Ιησούς Χριστός Υπέρλαμπρο Άστρο (1973)

Jesus Christ Superstar
Σκηνοθεσία: Νόρμαν Τζούισον
Μουσική: Άντριου Λόιντ Βέμπερ
Λιμπρέτο: Τιμ Ράις.
Παίζουν/τραγουδούν: Τεντ Νίλι (Χριστός), Καρλ Άντερσον (Ιούδας Ισκαριώτης), Ιβόν Έλιμαν (Μαρία Μαγδαληνή), Μπάρι Ντένεν (Πόντιος Πιλάτος), Μπομπ Μπίγκαμ (Καϊάφας), Κερτ Γιάγκγιαμ (Άννας), Τζος Μόστελ (Βασιλιάς Ηρώδης), Λάρι Μάρσαλ (Σίμων ο Ζηλωτής).

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του Χριστού, η είσοδος στα Ιεροσόλυμα, η σύλληψη και η σταύρωσή του, γυρίσθηκαν ταινία σε μορφή ροκ όπερας.
Γνήσιο τέκνο της εποχής της αμφισβήτησης, το «Jesus Christ Superstar» τον καιρό που πρωτοπροβλήθηκε έγινε κόκκινο πανί για διάφορες πληθυσμιακές ομάδες παγκοσμίως. Οι φανατικοί χριστιανοί θεώρησαν προκλητική τη σύνδεση του Ιησού με την «τρισκατάρατη» μουσική ροκ, οι Εβραίοι διέγνωσαν αντισημιτισμό, ενώ κάποιοι αντιρατσιστές αντιμετώπισαν με καχυποψία το γεγονός ότι ο μόνος μαύρος ηθοποιός-τραγουδιστής που κρατά μεγάλο ρόλο στην ταινία υποδύεται τον Ιούδα. Τα παρατράγουδα δεν έλειψαν ούτε από την ελληνική σταδιοδρομία της ταινίας, με συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας των πιστών έξω από τους κινηματογράφους και με την αρχική απαγόρευσή της.

Ιστορία έρωτα και αναρχίας - Νίνο Ρότα

(Μιλάνο 1911-Ρώμη 1979). Ιταλός συνθέτης. Συνέθεσε δημοφιλέστατες και εκλεπτυσμένες μουσικές συνθέσεις για τον κινηματογράφο. Έγραψε μουσική για 16 ταινίες του Φεντερίκο Φελίνι (Λα Στράντα, Γλυκιά ζωή), του Βισκόντι και άλλων μεγάλων Ιταλών κινηματογραφιστών.

Ιστορία έρωτα και αναρχίας. Η ταινία είναι σκηνοθετημένη από τη Λίνα Βερτμύλερ το 1973 και πρωταγωνιστούν ο Τζιανκάρλο Τζιανίνι και η Μαριάντζελα Μελάτο. Η υπόθεση του έργου κινείται μέσα στη φασιστική Ιταλία πριν από το ξέσπασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και επικεντρώνεται στον χαρακτήρα του Τζιανίνι, ενός αναρχικού που ζει σε έναν οίκο ανοχής και σκοπεύει να σκοτώσει τον Μπενίτο Μουσολίνι. Η ταινία είχε προταθεί για τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών το 1973 και ο Τζιανίνι είχε κερδίσει το βραβείο καλύτερου ηθοποιού. Η μουσική που ξεχύνεται με αφάνταστη ομορφιά και ζωντάνια μέσα από την ταινία είναι του Νίνο Ρότα.

Καντσόνε Αραμπιάτα με την Άννα Μελάτο

Amara me με την Άννα Μελάτο

---

Το Ρεμπέτικο του Ξαρχάκου και του Γκάτσου

Μια ελληνική ταινία το έναυσμα. Ο Κώστας Φέρρης ονειρεύτηκε να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη ένα έργο που να ακολουθεί όλη την πορεία του ρεμπέτικου τραγουδιού. Η ταινία έγινε. Το θέμα της, σε σενάριο του ίδιου και της Σωτηρίας Λεονάρδου, μια ρεμπέτισσα τραγουδίστρια, γεννημένη στη Σμύρνη του 1919, που έρχεται στην Αθήνα αναζητώντας την τύχη της. Περιπλανώμενη εκείνη, παράλληλα εκτυλίσσονται και τα δραματικά γεγονότα που θα καθορίσουν την ελληνική σύγχρονη Ιστορία της Ελλάδας – Μικρασιατική Καταστροφή, Παπάγος, έλευση της Δεξιάς, κ.ά. Η ταινία θεωρήθηκε επιτυχημένη και έλαβε την Αργυρή Άρκτο στο Φεστιβάλ του Βερολίνου (1984), ενώ στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης (1983) τα βραβεία καλύτερης ταινίας, πρώτου γυναικείου ρόλου (Σωτηρία Λεονάρδου), δεύτερου ανδρικού ρόλου (Δημήτρης Πουλικάκος), δεύτερου γυναικείου ρόλου (Θέμις Μπαζάκα) και το Ειδικό Βραβείο (Σταύρος Ξαρχάκος).
Μεγάλη ειρωνεία, η ταινία δεν απέσπασε κανένα βραβείο για τη μουσική της, παρότι τα τραγούδια θα συνδυάσουν τη μεγάλη εμπορική επιτυχία με την ποιότητα, παραμένοντας ανεξίτηλα στον χρόνο και αφήνοντας μια ανεκτίμητη παρακαταθήκη.

Το «Καμπαρέ»... Το «Καμπαρέ»...

Το «Καμπαρέ» είναι ένα από τα μιούζικαλ-ορόσημα όλων των εποχών διεθνώς. Βασισμένο σε ένα βιβλίο με αυτοβιογραφικές ιστορίες («Goodbye Berlin», έκδοση 1939) του Κρίστοφερ Ίσεργουντ, ανέβηκε το 1951 στο Μπρόντγουεϊ με τον τίτλο «I am a Camera» και το 1966 έγινε μιούζικαλ σε σκηνοθεσία του Χάρολντ Πρινς, με τίτλο «Καμπαρέ».
Το 1972, με μια εντελώς ελεύθερη προσαρμογή, o Mπομπ Φόσι το αναδεικνύει σε μια όμορφη κινηματογραφική ταινία.
Το έργο διαδραματίζεται στο Βερολίνο στις αρχές της δεκαετίας του 1931, κατά τη διάρκεια της ανόδου του ναζισμού. Συνδεδεμένο με τα γεγονότα της εποχής, όλη η πλοκή του εκτυλίσσεται στο Kit Kat Klub, ένα άθλιο βερολινέζικο καμπαρέ, όπου παρελαύνουν εκεί όλες οι φιγούρες του. Στην ταινία παρουσιάζεται η σχέση δύο ζευγαριών, της 19χρονης περφόρμερ Σάλι Μπόουλς με έναν νεαρό φοιτητή από τη μια, και μιας ξεπεσμένης αριστοκράτισσας και ενός Εβραίου μανάβη, από την άλλη. Σημαντική θέση στο έργο έχει και ο κομπέρ, ο οποίος σχολιάζει σαρκαστικά όλα τα τεκταινόμενα. Φόντο, μια ηθικά εκφυλισμένη κοινωνία και η παρακμή της ίδιας της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης.

Γη ποτισμένη με ιδρώτα - Μητέρα Ινδία

Ας θυμηθούμε κάτι πολύ παλιό, προ αμνημονεύτων χρόνων. Σε μια εποχή λουσμένη από αθωότητα μικροί και μεγάλοι έκλαψαν με μαύρο δάκρυ και κατανάλωσαν πολύ μαντίλι για αυτή την ταινία.  Είχε γεμίσει χρώμα όλη η οθόνη, πόνο, φτώχεια και τα προβλήματα μιας μακρινής χώρας όπως η Ινδία έγιναν και δικά μας – βρίσκαμε πολλές ομοιότητες με την ατμόσφαιρα και το ινδικό περιβάλλον. Συμπονέσαμε τη Ναργκίς, και τον ηρωισμό της, που ενσαρκωνόταν μέσα στον ρόλο αυτής της βασανισμένης μάνας. Και, φυσικά, τραγουδήθηκαν τα τραγούδια της ταινίας, που διασκευάστηκαν στα Ελληνικά από τη Βούλα Πάλλα, που μάλιστα ήταν φίλη της Ναργκίς η οποία είχε επισκεφθεί αρκετές φορές τότε την Ελλάδα. Μπορεί να προκαλεί από μειδίαμα μέχρι γέλιο, αλλά κρύβει και μια νοσταλγία, αφού, έτσι κι αλλιώς, σφράγισε εκείνη την εποχή.

Η ταινία λεγόταν «Μητέρα Ινδία», ήταν ριμέικ μιας προγενέστερης ταινίας (1940) του ίδιου σκηνοθέτη (Aurat), και μεταφορικά αντιπροσώπευε την Ινδία ως έθνος, μέσα στον απόηχο της ανεξαρτησίας, διαπνεόμενη από εθνικισμό. Στα Ελληνικά βγήκε με έναν δυνατό τίτλο για να συγκινήσει εκ των προτέρων: «Γη ποτισμένη με ιδρώτα».

Ο ύμνος της αγάπης από τον Πράισνερ στην «Μπλε» ταινία

Ζμπίγκνιεφ Πράισνερ

Η «Μπλε» ταινία του Κριστόφ Κισλόφσκι είναι από τις καλύτερες ευρωπαϊκές ταινίες που έχει αφήσει παρακαταθήκη η Έβδομη Τέχνη. Είναι το πρώτο μέρος της τριλογίας του μεγάλου σκηνοθέτη, βασισμένο στα χρώματα της γαλλικής σημαίας – ακολούθησε η «Λευκή» και η «Κόκκινη», οι οποίες συμβολίζουν αντίστοιχα τις αρχές της ελευθερίας, της ισότητας και της αδελφοσύνης. Η ταινία είναι ένα άγγιγμα και μια δόνηση για την ψυχή, σκηνοθετημένη εξαιρετικά από έναν από τους τελευταίους κινηματογραφιστές (πέθανε το 1992) που κατάφερναν να διεισδύσουν και να ανιχνεύσουν τα μονοπάτια της με τόση ευαισθησία. Ο Κισλόφσκι αναδεικνύει τη μούσα του πρωταγωνίστρια, Ζιλιέτ Μπινός, δημιουργώντας αριστοτεχνικά φωτογραφικά καρέ στην οθόνη, με το μπλε χρώμα να κυριαρχεί. Με απλό αλλά συγκλονιστικό τρόπο μοιραζόμαστε το πεπρωμένο της ηρωίδας και τα συναισθήματά της. Την απώλεια, που σταδιακά θα φέρει την εσωτερική αναγέννηση και μια νέα αρχή της ζωής της. Την απελευθέρωση από τη μνήμη, από ολάκερο το παρελθόν και τον πόνο. Το μέγιστο όπλο της για αυτή την αποδέσμευση και την απόκτηση της ελευθερίας της θα είναι, βέβαια, η ατόφια, η απόλυτη αγάπη, το μόνο μέσο για τη λύτρωση και την κάθαρση.

Κριστόφ Κισλόφσκι

Η μουσική έχει την υπογραφή του διάσημου αυτοδίδακτου Πολωνού συνθέτη, Ζμπίγκνιεφ Πράισνερ. Η ταινία με τη μουσική έχει ίσως το μεγαλύτερο δέσιμο που έχει επιτευχθεί ποτέ στον κινηματογράφο. Ο Πράισνερ, ακολουθώντας και αυτός τα βήματα της ηρωίδας αριστοτεχνικά, με αισθαντικότητα, φτάνει σε μοναδικά μουσικά κρεσέντο. Καθορίζει την ατμόσφαιρα της ταινίας και είναι πιστός στο πνεύμα της, ταιριάζοντας τέλεια μαζί της τη μουσική. Λειτουργεί καταλυτικά, κάνει και αυτή τομές στην ψυχή, προκαλεί δυνατή συγκίνηση. Οι νότες, γεμάτες χρώματα, μας πλημμυρίζουν, μας διεγείρουν, μας φορτίζουν, και οδηγείται έτσι ο θεατής σε αγαλλίαση, ελπίδα και εξαγνισμό.

Γκόραν Μπρέγκοβιτς, ο συνθέτης των Βαλκανίων

Ο πιο δημοφιλής συνθέτης της Γιουγκοσλαβίας. Γεννήθηκε στις 22 Μαρτίου 1950 στο Σεράγεβο, από πατέρα Κροάτη, o oποίος ήταν στρατιωτικός, και μητέρα Σέρβα. Λόγω της τριπλής καταγωγής του, ο ίδιος δηλώνει Γιουγκοσλάβος.
Από μικρός ο Μπρέγκοβιτς ασχολήθηκε με τη μουσική, συγκεκριμένα με το βιολί αλλά η μητέρα του τον αποθάρρυνε. Όταν μερικά χρόνια αργότερα μετακόμισαν με τη μητέρα του στις ακτές τις Αδριατικής, έφηβος ακόμα χρειάστηκε να επιβιώσει μόνος του, παίζοντας μουσική σε μπαρ, επηρεασμένος έντονα από τη μουσική των Ρομά και των τσιγγάνων, καθώς και από τα στοιχεία της παραδοσιακής μουσικής των Βαλκανίων.
Έχει γράψει μουσική για τον κινηματογράφο αλλά και κλασική μουσική («Κουαρτέτο εγχόρδων» για το Balanesku Quartet κ.ά.). Με την ορχήστρα του (επικεφαλής τα χάλκινα όργανα) περιόδευσε επανειλημμένα και στην Ελλάδα. Είναι ιδιαίτερα αγαπητός στη χώρα μας και έχει συνεργαστεί με γνωστούς καλλιτέχνες, όπως η Άλκηστις Πρωτοψάλτη και ο Γιώργος Νταλάρας.
Το 2008 υπέστη ένα σοβαρό ατύχημα, πέφτοντας από ένα δέντρο και κινδύνευσε να μείνει παράλυτος. Ωστόσο ανάρρωσε γρήγορα και επέστρεψε στις προγραμματισμένες συναυλίες του.

The Blues Brothers (1980)

Οι Blues Brothers είναι ένας μύθος όχι μόνο στον χώρο της μουσικής αλλά και στον χώρο του κινηματογράφου. H ταινία τους «The Blues Brothers» του 1980 θεωρείται κλασική. Παραμένουν ανεξίτηλες οι εντυπωσιακές καταδιώξεις με τα αυτοκίνητα αλλά και οι εκρηκτικές εμφανίσεις των σπουδαίων μουσικών.

Σκηνοθεσία: Τζον Λάντις.
Σενάριο: Τζον Λάντις, Νταν Αϊκρόιντ
Πρωταγωνιστούν: Τζον Μπελούσι, Νταν Αϊκρόιντ, Αρίθα Φράνκλιν, Τζέιμς Μπράουν, Ρέι Τσαρλς, Τζον Λι Χούκερ, Κάρι Φίσερ κ.ά.
Είδος: Καλτ, Κωμωδία, Μιούζικαλ

Η υπόθεση: Οι αδελφοί Μπλουζ, ο Τζέικ και ο Έλγουντ, είναι σε… αποστολή από τον Θεό. Μετά την αποφυλάκιση του Τζέικ τα δύο αδέλφια πηγαίνουν στο ορφανοτροφείο όπου μεγάλωσαν, το οποίο βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Πρέπει να βρουν επειγόντως 5.000 δολάρια για να το σώσουν. Ο Τζέικ έχει την ιδέα να ξαναφτιάξουν το ριθμ εντ μπλουζ συγκρότημά τους και να συγκεντρώσουν το ποσό που χρειάζονται κάνοντας μια συναυλία.
Η πορεία μέχρι τη συναυλία περιλαμβάνει πολλή μουσική και ακόμα περισσότερη… καταστροφή. Το δίδυμο Μπελούτσι - Αϊκρόιντ είναι κάτι παραπάνω από απολαυστικό, ενώ παράλληλα εμφανίζονται ως σύμμαχοί τους θρύλοι της μαύρης μουσικής αλλά και πολλοί αντίπαλοί τους, από μια ομάδα νεοναζί μέχρι μερικές εκατοντάδες αστυνομικών.

Νίκολα Πιοβάνι - ο άξιος μαθητής του Χατζιδάκι

«Στον Μάνο Χατζιδάκι χρωστάω πάρα πολλά ως μουσικός. 

Τα μισά από όσα έχω γράψει δεν θα υπήρχαν αν δεν είχα
συναντήσει έναν συνθέτη τόσο σπουδαίο».

Ο Πιοβάνι (26 Μαΐου 1946, Ρώμη) θεωρείται –και είναι– ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες κινηματογραφικής μουσικής. Είναι πολύ συνδεδεμένος με τους αδελφούς Ταβιάνι, ενώ στη συνείδηση του κοινού έχει «περάσει» ως ο διάδοχος του Νίνο Ρότα. Ο συνθέτης έχει γράψει πολλή μουσική και για το θέατρο, μουσική δωματίου, συμφωνική μουσική και τραγούδια.
Ο Νίκολα Πιοβάνι σπούδασε στο Ωδείο του Μιλάνου, από όπου αποφοίτησε με πρώτο βραβείο στο πιάνο το 1967. Την περίοδο όπου ο Μάνος Χατζιδάκις ζούσε στο εξωτερικό, 1968-1971, ο Πιοβάνι πήρε μαθήματα από τον Έλληνα συνθέτη. Ο Μάνος τον πρωτοπαρουσίασε στο κοινό της Ελλάδας στο Φεστιβάλ Ανωγείων, το 1979.
Ως συνθέτης εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1968, γράφοντας μουσική για ένα ντοκιμαντέρ. Έχει συνεργασθεί με διάσημους σκηνοθέτες όπως οι Φελίνι, Ταβιάνι, Τορνατόρε, Μορέτι, Μπελόκιο, Μονιτσέλι, Μακαβέγιεφ κ.ά.
Το 1998 κέρδισε το Όσκαρ για τη μουσική του στην ταινία του Ρομπέρτο Μπενίνι «Η ζωή είναι ωραία» («La vita e Bella») και το 2000 ήταν υποψήφιος για Γκράμι για την ίδια ταινία, αλλά το έχασε από τον Ράντι Νιούμαν.

Ένιο Μορικόνε - Ο μαέστρος του σινεμά

Γεννημένος στη Ρώμη το 1928, άρχισε να παίζει μουσική στα έξι του χρόνια με αγαπημένο του όργανο την τρομπέτα – όργανο το οποίο έπαιζε και ο πατέρας του. Στην Ιταλία ήταν δημοφιλής με τις ποπ και τζαζ μελωδίες του προτού ακόμη αρχίσει να γράφει μουσική για τον κινηματογράφο, κάτι που έγινε στα τέλη της δεκαετίας του 1950 (πρώτη ταινία το «Il federale» του Λουτσιάνο Σάλτσε).
Από τότε το όνομά του βρίσκεται στους τίτλους εκατοντάδων ταινιών της μεγάλης οθόνης αλλά και σειρών της τηλεόρασης.
Παγκοσμίως γνωστός ωστόσο έγινε χάρη στις συνθέσεις του για την περίφημη τριλογία των ιταλικών γουέστερν του Σέρτζιο Λεόνε «Για μια χούφτα δολάρια», «Μονομαχία στο Ελ Πάσο» και «Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος». Είναι τα διασημότερα μεταξύ των 600 και πλέον «σπαγκέτι γουέστερν» που ήκμασαν τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, αν και ο Μορικόνε απεχθάνεται τον όρο «σπαγκέτι» θεωρώντας τον υποτιμητικό.

Για μια χούφτα δολάρια / Theme

Ασφαλώς δεν έμεινε μόνο στα ιταλικά γουέστερν. Στη φιλμογραφία θα βρούμε μεγάλες ταινίες επενδυμένες από την εξαίσια μουσική του. Ενδεικτικώς: ψυχογραφήματα («Θεώρημα» του Πιερ Πάολο Παζολίνι), πολιτικές βιογραφίες («Σάκο και Βαντσέτι» του Τζουλιάνο Μοντάλντο), αστυνομικά θρίλερ («H συμμορία των Σικελών» του Ανρί Βερνέιγ, «Ο επαγγελματίας» του Τζορτζ Λότνερ), κοινωνικά δράματα («H εργατική τάξη πάει στον παράδεισο» του Ελιο Πέτρι), ιστορικά έπη («1900» του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι).

«Στέλλα» (1955)

Μια ταινία-σταθμός, ελληνικής παραγωγής.
Συντελεστές της ταινίας όλη η αφρόκρεμα της ελληνικής τέχνης: Σκηνοθέτης Μιχάλης Κακογιάννης. Σενάριο Μιχάλης Κακογιάννης, Ιάκωβος Καμπανέλλης (από το θεατρικό του έργο «Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια», εμπνευσμένο δραματουργικά από την ιστορία της Κάρμεν). Μουσική Μάνος Χατζιδάκις. Σκηνικά Γιάννης Τσαρούχης. Κοστούμια: Ντένη Βαχλιώτη (υποψήφια για Όσκαρ για το «Ποτέ την Κυριακή» και τη «Φαίδρα», ενώ απέσπασε τελικά το αγαλματίδιο το 1975 για την ταινία «Ο Μεγάλος Γκάτσμπι»).
Πρωταγωνιστούν οι ηθοποιοί: Μελίνα Μερκούρη, Γιώργος Φούντας, Αλέκος Αλεξανδράκης, Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, Χριστίνα Καλογερίκου, Σοφία Βέμπο, Κώστας Κακκαβάς (πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση), Βούλα Ζουμπουλάκη, Τασσώ Καββαδία.

Ο Νονός (1972) - Νίνο Ρότα

Η πρώτη ταινία της τριλογίας πραγματεύεται την ιστορία του Δον Βίτο Αντολίνι Κορλεόνε και της οικογένειάς του, μιας από τις πέντε οικογένειες του οργανωμένου εγκλήματος στη Νέα Υόρκη.
Ο γιος του Δον Βίτο Κορλεόνε, Μάικλ, μόλις έχει γυρίσει από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και θέλει να συνεχίσει μια κανονική ζωή. Κάτι το οποίο δεν θέλει ούτε να ακούει ο Νονός, καθώς τον προορίζει για αρχηγό της Φαμίλιας. Ο Μάικλ τελικά θα αναλάβει την αρχηγία της Φαμίλιας μετά την αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας κατά του πατέρα του, από άντρες του Σολότσο, με τον οποίο και θα ξεκινήσει πόλεμο.
O Φράνσις Φορντ Κόπολα μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το δημοφιλές μυθιστόρημα του Μάριο Πούζο και κυριολεκτικά καταφέρνει να μαγέψει. Προσφέρει μια ταινία που έμελλε να μείνει στη ιστορία, μια ταινία που δεν μπορεί κανείς να πει ότι είναι κάτι λιγότερο από ένα αριστούργημα της 7ης τέχνης. Μια ταινία που αποτέλεσε το πρώτο μέρος της πιο θρυλικής ίσως, μέχρι σήμερα, τριλογίας και κατέχει μια από τις κορυφαίες θέσεις στην ιστορία του σύγχρονου κινηματογράφου. Το σενάριο υπογράφει ο Κόπολα, για τη συγγραφή του όμως ζήτησε τη συμβολή και του ίδιου του συγγραφέα.

«Ο Νονός» απέσπασε πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων:

• Όσκαρ καλύτερης ταινίας.
• Όσκαρ πρώτου αντρικού ρόλου (Μάρλον Μπράντο).
• Όσκαρ σεναρίου.
• Χρυσή Σφαίρα σκηνοθεσίας.
• Χρυσή Σφαίρα δραματικής ταινίας.
• Χρυσή Σφαίρα πρωταγωνιστή σε δραματική ταινία (Μάρλον Μπράντο).
• Χρυσή Σφαίρα σεναρίου.
• Χρυσή Σφαίρα μουσικής (Νίνο Ρότα).
• Βραβείο Γκράμι μουσικής (Νίνο Ρότα).
  
  

«Ο Νονός» - Σκηνές από την ταινία

Άρρηκτα συνδεδεμένη με την ταινία είναι η εκπληκτική μουσική του Νίνο Ρότα, ο οποίος απέσπασε Όσκαρ το 1974 για τη μουσική επένδυση του δεύτερου μέρους της τριλογίας «Νονός ΙΙ». Ένα Όσκαρ που ίσως του «χρωστούσε» η Ακαδημία καθώς το 1972, όταν ήταν για πρώτη φορά υποψήφιος για το μουσικό θέμα της ταινίας «Ο Νονός», η Ακαδημία απέρριψε την υποψηφιότητά του με την αιτιολογία πως επαναλαμβάνονταν μουσικά μοτίβα ενός προηγούμενου σάουντρακ που είχε συνθέσει για την ταινία «Φορτουνέλα» του Εντουάρντο ντε Φίλιππο το 1958. Για τον λόγο αυτόν ο Ρότα δεν παρέστη στην απονομή του βραβείου του, το 1974.

«Ο Νονός» - A Tender Love Story

---

Βιολιστής στη Στέγη - Η ταινία

Είναι ένα πασίγνωστο μιούζικαλ πλημμυρισμένο με την υπέροχη μουσική του Τζέρυ Μποκ, από ένα βιβλίο του Τζόζεφ Στάιν. Διαδραματίζεται στην τσαρική Ρωσία κατά το 1905 και είναι βασισμένο στον Τέβιε και στις κόρες του. Η υπόθεση επικεντρώνεται σε έναν φτωχό Εβραίο γαλατά, ο οποίος προσπαθεί να παντρέψει τις τρεις κόρες του και αγωνίζεται να αντιμετωπίσει τη φτώχεια, τις παραδόσεις της φυλής του που φθίνουν και το όλο και εντεινόμενο αντιεβραϊκό αίσθημα.
Πρέπει να κάνει δηλαδή τις σωστές επιλογές γαμπρών σύμφωνα με τα εβραϊκά έθιμα και να γλυτώσει από τον διωγμό που έχει εξαπολύσει ο τσάρος στα χωριά των Εβραίων.
Η θεατρική παράσταση στο Μπρόντγουεϊ, που άνοιξε για πρώτη φορά αυλαία το 1964, έχει καταρρίψει το ρεκόρ μακροβιότητας για μιούζικαλ,  αφού παιζόταν για 10 συνεχή χρόνια.
Το 1971 γυρίσθηκε σε ταινία, και ήταν υποψήφιο για 8 Βραβεία Όσκαρ, µεταξύ των οποίων Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Α’ Ανδρικού Ρόλου (Τοπόλ) και Σκηνοθεσίας (Νόρµαν Τζούισον). Τελικά κέρδισε τρία: Α' Ανδρικού ρόλου, Β' ανδρικού ρόλου (Λέοναρντ Φρέι) και Καλύτερης Φωτογραφίας. Oι συγκινητικές σκηνές και τα υπέροχα τραγούδια αυτού του αξεπέραστου µιούζικαλ αναδεικνύονται µέσα από την εκπληκτική αυτή ταινία, που μαγεύει και συγκινεί μικρούς και μεγάλους.

Αν ήμουν πλούσιος

O χορός του μπουκαλιού


Παράδοση


Ανατέβκα

---